BAHAIZM

Bahaizm to ruch religijny, który narodził się w Persji. Wyodrębnił się z babizmu, ruchu religijnego w islamie szyickim, zapoczątkowanego około 1844 roku przez Alego Muhammada z Szirazu (1819-50). Wyznawcy babizmu wierzyli, że ich przywódca został zesłany przez Boga, by przygotować ludzi na przyjście Madhie-go (mesjasza). Ali przybrał imię Bab oznaczające „Bramę prowadzącą do poznania Prawdy", czyli Boga. Ruch ten przejął wiele od ismailitów, czerpał również z chrześcijaństwa, judaizmu i religii staroperskiej. Babizm odrzucił system prawa muzułmańskiego i wprowadził swój własny, znacznie bardziej tolerancyjny. Zakładał on m.in. równość wszystkich ludzi bez względu na płeć, rasę i wyznanie, potępiał fanatyzm, wojny i rytuał religijny. Przyciągnął liczne rzesze wyznawców i wkrótce stał się groźny dla oficjalnego islamu. Wyznawców babizmu prześladowano, a jego twórcę ścięto. Wkrótce wśród nich doszło do rozłamu - na czele jednej z dwóch powstałych grup stanął Mirza Husejn Ali (1817-92), który w Bagdadzie, w ogrodzie Ridvan, ogłosił, że jest Bahaulla-hem czyli „chwałą Boga". Wyznawcy bahaizmu uznają to wydarzenie za początek swej religii.